Co się zmieniło

LayerFlow3D czyta teraz drukarki Creality w twojej sieci. K1, K2, Ender 3 V3 albo Hi pokazują temperatury, postęp druku, liczbę warstw i szpule załadowane do CFS. Na drukarce nic nie trzeba instalować, konto w chmurze też nie jest potrzebne: wystarczy adres.

Rejestracja drukarki jest krótsza. Formularz pyta każdą markę tylko o to, co jej maszyny naprawdę mają, więc Creality pyta tylko o adres, a Bambu, jak wcześniej, o swój kod dostępu. Maszynę na niestandardowym oprogramowaniu też widać: wpisz to oprogramowanie w modelu, a pojawią się potrzebne mu pola.

Jeśli dostałeś klucz do płatnego planu, jest teraz gdzie go wpisać: otwórz menu profilu i wybierz „Activate a key”. Plan włącza się od razu, na okres, który niesie klucz.

Nova Poshta jest teraz wbudowana w aplikację. Podłącz ją raz w Settings, Integrations, kluczem ze swojego konta firmowego Nova Poshta, a w każdym zamówieniu pojawi się przycisk tworzenia listu przewozowego.

Aplikacja wstawia to, co już wie: odbiorcę i oddział z karty klienta, wagę z zamówienia. Dodajesz wymiary zapakowanego pudełka i naciskasz jeden przycisk. Numer wraca razem z gotową wiadomością dla klienta, a stamtąd można też wydrukować list przewozowy, zobaczyć, gdzie jest paczka, i anulować ją, dopóki nie została nadana.

Karta klienta pamięta teraz miasto i oddział, w którym ta osoba odbiera paczki, więc następne zamówienie o nic nie pyta.

Integracje są zebrane w jednym miejscu. Magazyn plików przeniósł się tam też.

Integracja jest bezpłatna we wszystkich planach.

Teraz z jednego konta można prowadzić kilka pracowni. Każda przestrzeń robocza ma własne drukarki, magazyn, zamówienia i zespół, a zaproszone osoby widzą tylko tę przestrzeń, do której je zaproszono.

Twoja subskrypcja obejmuje wszystkie, więc nowa przestrzeń otwiera się na planie, który już opłacasz. Pro obejmuje trzy przestrzenie, Ultimate dziesięć.

Utworzysz ją w Settings, na karcie profilu przestrzeni roboczej. Przełączać się między nimi można tam albo w menu pod twoim imieniem, gdzie inne pracownie rozwijają się pod „Workspaces”. Przejście przenosi całą sesję, razem z otwartymi kartami.

Rejestracja drukarki nie jest już ograniczona do pięciu marek. Wybierz „Other” na końcu listy producentów i wpisz nazwę, a zostanie na liście.

Formularz rejestracji przestał też pozwalać przeglądarce, by go wypełniała. Niektóre pola wyglądały jak formularz logowania, przez co zapisany adres albo hasło mogły trafić do adresu IP albo kodu dostępu drukarki.

Dziękujemy, że drukujesz z LayerFlow3D. W tym wydaniu nie ma nowej funkcji, tylko życzenie: niech twoje stoły będą równe, szpule kończą się dokładnie wtedy, gdy gotowa jest ostatnia część, a klienci wracają. Każdego dnia robimy aplikację trochę lepszą dla twojej pracowni. Udanego druku!

Model do druku można teraz rozłożyć na stole na więcej niż jeden sposób. Obok pełnej płyty możesz dodać drugą, pociętą na mniejszą ilość, z własnym czasem druku, filamentem i liczbami dla maszyn. Zamówienie na dokładnie tyle sztuk wydrukuje dokładnie tyle, a nie pełny stół z resztą do magazynu. Sam formularz modelu to teraz trzy krótkie karty zamiast jednej długiej strony.

Jeśli model ma kilka układów, formularz zamówienia pyta, który z nich drukować. Plan jest pokazany pod ilością: ile przebiegów, ile sztuk i ile pójdzie do magazynu. Zamówienie zachowuje ten plan, więc płyta, którą przetniesz później, nigdy nie zmieni tego, co wydrukowało wcześniej utworzone zamówienie.

Czas druku, filament i liczby dla maszyn mieszkają teraz na płycie, a nie na modelu. Istniejące modele zostały przeniesione jako jedna płyta z tym, co w nich było, a istniejące zamówienia zachowują plan, z którym je utworzono.

Pliki modeli do druku mogą teraz mieszkać na twoim własnym Dysku Google, a nie u nas. Konto podłączasz raz w „Workspace”, potem wybierasz albo wgrywasz plik w oknie samego Google - nie przechodzi przez nas, przechowujemy tylko nazwę i link, żeby go otworzyć. Jeśli usuniesz plik tutaj, w twojej chmurze zostanie na miejscu.

Każdy model do druku wskazuje teraz maszynę, na której zwykle się go drukuje, a wybranie tej maszyny od razu otwiera jej własną kartę z liczbami. Model bez liczb dla maszyny nie może przyjąć na nią zamówienia, więc dwa kroki to teraz jeden.

Pola filamentu dla maszyny można zostawić puste. Puste pole oznacza własną wagę modelu, więc maszyna potrzebuje tylko tych liczb, które naprawdę różnią się od receptury, a karta otwarta, gdy jeszcze wypełniasz model, zachowuje czas druku, który wpisujesz nad nią, dopóki sam nie zmierzysz tej maszyny.

Karta czyta się też lepiej: czas maszyny z jednej strony, to, co zużywa - z drugiej, jeden wiersz na filament.

Górny rząd panelu ma teraz sześć liczb zamiast czterech: do kolejki, produkcji, zakończonych dziś i kończącego się filamentu doszło to, co czeka na wysyłkę, i to, co klienci jeszcze są winni. Każda, jak wcześniej, otwiera stronę, którą liczy.

Partia wydrukowana do magazynu nigdy nie jest pokazywana jako czekająca na wysyłkę. Zamyka się w chwili, gdy zostanie wydrukowana, i nikt jej nie wysyła.

Na telefonie widżet drukarek nie drukuje już swojego tytułu na stanie agenta.

Partia wydrukowana do magazynu nie pokazuje już stanu płatności ani ceny w History i Archive: to zapas, a nie sprzedaż.

Przycisk zmiany stanu jest teraz na każdej karcie, która jeszcze może się ruszyć, także w „Shipped”, a jego menu proponuje też „Closed” dla wysłanego zamówienia. Menu jest bardziej zwarte i pokolorowane według tego, co robi każda akcja. Karta przeniesiona do „Closed” tam zostaje, zamiast skakać z powrotem, a zamówienia, których szpulę później usunięto, znowu można przesuwać po tablicy.

Drukarka, która na chwilę wypadła z Wi-Fi, nie wymaga już restartu agenta telemetrii, żeby znowu była widoczna: agent zamyka teraz każde połączenie sprawdzające, które otwiera, więc maszyna dalej je przyjmuje.

Przeniesienie zamówienia dalej z „Ready to ship” nie kończy się już błędem „not enough open filament”. Filament jest brany z półki raz, gdy zlecenie zaczyna się drukować; zakończenie, wysyłka i oznaczenie jako opłacone nie dotykają już półki.

Partia wydrukowana do magazynu po zakończeniu pokazuje się jako „Closed” w History i Archive, tak samo jak na tablicy. Nigdy nie liczyła się jako przychód i nadal się nie liczy.

Przejście na mniejszy plan najpierw pyta i mówi, na co ten plan pozwala, więc jednym kliknięciem nie da się już przenieść przestrzeni roboczej na Free. Tam, gdzie płatności nie są jeszcze włączone, przyciski planów są całkowicie wyłączone.

Poziomy pasek przewijania tablicy znowu jest widoczny, więc do kolumn „Closed” i „Cancelled” można dotrzeć myszą, a nie tylko przesuwając po touchpadzie.

Na iPhone strony przewijają się teraz do końca, nie chowając się pod pływającym dolnym paskiem. Ostatnia karta listy i koniec formularza zamówienia zatrzymywały się wcześniej pod nim, więc dołu strony nie dało się ani przeczytać, ani nacisnąć.

Formularz zamówienia zachowuje teraz cenę, którą wpisujesz. Karta „Analytics” nazywa się teraz „Final price”: pokazuje koszt pracowni, druk z marżą i kupione części w ich cenie, a cena końcowa to pole, w które można wpisać liczbę. Cokolwiek wpiszesz, zostaje zapisane dokładnie tak, jak wpisałeś, z jednowierszowym sposobem powrotu do formuły. Wcześniej zamieniano ją na marżę i z powrotem, a przy większych zleceniach wpisane 300 wracało jako 299.99. Sekcja „Cost & pricing” nazywa się teraz „Print price” i zawiera tylko dane wejściowe formuły. Filament, który zabiera całe zamówienie, stoi teraz pod wierszem maszyny w „Production details”, a nie na osobnej karcie.

Na telefonie listy rozwijane nie wychodzą już poza krawędź ekranu; długa opcja zamiast tego przechodzi do drugiej linii.

Dolna nawigacja na telefonie to teraz pływająca kapsuła z nowym zestawem ikon narysowanych dla niej: jedna grubość linii, jeden rozmiar, a sekcja, w której jesteś, jest pokazana pełnym kształtem, a nie zmianą koloru. Panel to teraz domek, na telefonie i w menu bocznym.

Kafelki drukarek na panelu znowu się wyrównują: maszyna bez telemetrii trzyma swój wiersz AMS w tej samej linii co sąsiedzi.

Kolorowa kropka filamentu w całej aplikacji to teraz płaska szpula: kolor to nawój, a otwór pośrodku to piasta. Wygląda tak samo w tacach AMS, tabelach magazynu, kartach szpul i wyborze koloru, a biały i czarny filament łatwiej odróżnić.

Slot AMS Lite pokazuje teraz, ile filamentu zostało, gdy szpula w nim jest powiązana ze szpulą w magazynie. AMS Lite nie ma wagi, więc liczba pochodzi z twojej ewidencji magazynu, a nie z ważenia, i slot mówi o tym po najechaniu. Slot niepowiązany z niczym nadal nie pokazuje liczby.

Przeszukuj całą przestrzeń roboczą z jednego pola. Naciśnij Cmd+K albo Ctrl+K w Windows i zacznij pisać. Zamówienia, klienci, drukarki, modele do druku, szpule i materiały odpowiadają na to samo wyszukiwanie. Wybierz wynik, a aplikacja otworzy go z już przefiltrowaną listą.

„Order History” i „Order Archive” przeszukują teraz wszystko, co masz, a nie tylko stronę przed tobą. Wcześniej wyszukiwanie patrzyło na dwadzieścia pięć wierszy, które akurat były załadowane, więc klient, którego zamówienia leżały dalej, wyglądał, jakby nie miał żadnych. Filtry stanu i płatności działają tak samo na całej liście, licznik nad tabelą to prawdziwa liczba trafień, a przewijanie przefiltrowanej listy zachowuje filtr.

Panel otwiera się teraz twoimi drukarkami na górze: każda maszyna to taki sam kafelek ze zdjęciem, temperaturami, postępem druku i godziną, o której zejdzie ze stołu. Pod nimi nowy panel „Needs attention” zbiera to, co czeka na ciebie: zamówienia, które utknęły w kolejce, zlecenia dostarczone, ale nieopłacone, wyłączone maszyny i szpule, na których zostały ostatnie gramy.

„Money this month” rysuje teraz ostatnie dwa tygodnie jako linię, przychód i zysk razem, z porównaniem tygodnia z poprzednim, a obok widać, ile z tych dwóch tygodni twoje maszyny naprawdę drukowały i którzy klienci i modele przynieśli najwięcej. Kilka liczb zostało też poprawionych: pozostała ilość szpuli w procentach liczy się od wagi, z jaką ją kupiono, sumy magazynu i kolejki liczą całą twoją pracownię, a nie wiersze na ekranie, a wpływy liczą się do miesiąca, w którym zlecenie zostało zakończone.

Moduł AMS na stronie drukarki mówi teraz, który to moduł - AMS Lite czy AMS 2 Pro - zamiast wewnętrznego numeru modułu.

Drukarka, która wykonuje własną kalibrację, nie jest już pokazywana jako drukująca. Mówi, że się kalibruje, i podaje, kiedy będzie wolna, zamiast pokazywać postęp zlecenia, którego nikt nie zamówił.

Magazyn można teraz przeliczyć. Każda półka - otwarte szpule, zamknięte partie, kupione części i gotowe wyroby - ma przycisk inwentaryzacji w każdym wierszu: wpisz, co jest naprawdę, powiedz, dlaczego się różni, a ewidencja zostanie odpowiednio poprawiona.

Każda poprawka jest zachowywana: co było, co jest, ile była warta różnica, kto ją zrobił i dlaczego. Więc na pytanie „ile po cichu straciliśmy w zeszłym miesiącu i na czym” jest teraz odpowiedź.

Adresy w powiadomieniu znowu są linkami. Ten, który prowadzi do wnętrza aplikacji, od razu otwiera stronę, a ten, który prowadzi na zewnątrz, otwiera się w nowej karcie.

Drukarki pokazują teraz, kiedy wydruk się skończy, a nie tylko ile zostało. Godzina zakończenia pojawia się na stronie drukarki, na każdej karcie drukarki i w widżecie floty.

Jeśli w tacy, która podaje wydruk, jest mniej filamentu, niż potrzebuje zamówienie, strona drukarki o tym mówi, a formularz zamówienia pokazuje, co jest w magazynie, obok tego, ile zużyje każdy przebieg. Ani jedno, ani drugie nie przeszkadza ci drukować.

Drukarki Bambu H2 pokazują każdy hotend na stojaku z godzinami druku na każdym, więc wymiana zużytej dyszy to decyzja oparta na liczbie. Strona drukarki pokazuje też, czego maszyna sama pilnuje w swoim wydruku, ustawienia suszenia każdej załadowanej szpuli i skąd przyszło bieżące zlecenie.

Wiersze stanu drukarek są teraz w języku, którego używasz w aplikacji.

Twoje drukarki mówią teraz, kiedy się zatrzymują. Gdy maszyna zgłasza usterkę - zacięcie, koniec filamentu, AMS, który stracił połączenie - powiadomienie dociera do twojego telefonu, a na ekranie pojawia się komunikat, gdziekolwiek w aplikacji jesteś.

Każda usterka ma własne wyjaśnienie producenta, co poszło nie tak, w twoim języku, jeśli je publikuje, więc możesz odróżnić to, co wymaga cię w tej chwili, od tego, co może poczekać.

Usterki są też zapisywane w dzienniku działań, więc i po tygodniu widać, kiedy maszyna zaczęła kaprysić.